ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകം വാരം 001

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകം വാരം ഒന്നിലെ രചനകൾ

(ക്രമനമ്പർ, പ്രസിദ്ധീകരിച്ച തീയതി, രചനയുടെ ശീർഷകം, ഇനം, രചയിതാവിന്റെ പേര്, ‘ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകം’ രചനയ്ക്കു നൽകിയിരിയ്ക്കുന്ന ഗ്രേഡ് എന്നീ ക്രമത്തിൽ)

10 – സെപ്റ്റംബർ 2, 2016 – ഒരു നനുത്ത ഓണസ്മരണ – കവിത – സുമോദ് പരുമല – A

09 – ആഗസ്റ്റ് 29, ’16 – വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 4: ജനനി – നോവൽ – സജി വട്ടംപറമ്പിൽ – C

08 – ആഗസ്റ്റ് 24, ’16 – പാമ്പ് – കഥ – സജി വട്ടംപറമ്പിൽ – B

007-ആഗസ്റ്റ് 23, ’16-മായികം-ലേഖനം-സജി വട്ടംപറമ്പിൽ-A

06 -ആഗസ്റ്റ് 21,’16 – വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 3: കൈതമുള്ള് –നോവൽ-സജി വട്ടംപറമ്പിൽ-C

05 -ആഗസ്റ്റ് 16 , ’16 – എന്റെ ചെമ്പകത്തിനൊരു സ്മരണാഞ്ജലി –കഥ-സജി വട്ടംപറമ്പിൽ-B

04 -ആഗസ്റ്റ് 12, ’16 – സെൽഫി: തന്നെത്താൻ എടുക്കുന്ന ചിത്രം -കഥ-സജി വട്ടംപറമ്പിൽ-A

03 -ആഗസ്റ്റ് 12, ’16 – വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 2: കുരുപ്പ് – നോവൽ -സജി വട്ടംപറമ്പിൽ-C

02 -ആഗസ്റ്റ് 11, ’16 – സംസ്‌കൃതം – കഥ – സജി വട്ടംപറമ്പിൽ – A

01 -ആഗസ്റ്റ് 8,’16 – വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 1 വൈലിത്തറ -നോവൽ-സജി വട്ടംപറമ്പിൽ-C

രചനകളുടെ ഗ്രേഡുകളിൽ ഏറ്റവുമുയർന്നതു ‘സി’യാണ്. ആശയമഹിമ, ആശയവ്യക്തത, ഭാഷാസൗകുമാര്യം എന്നിവയാണു ഗ്രേഡിംഗിനായി വിലയിരുത്തപ്പെടുന്ന മുഖ്യഘടകങ്ങൾ.

വാരം ഒന്നിലെ സമ്മാനാർഹമായ രചന

താഴെ കൊടുത്തിരിയ്ക്കുന്ന രചനയെ വാരം ഒന്നിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച പത്തു രചനകളിൽ ഏറ്റവും നല്ലതായി ‘ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകം’ തെരഞ്ഞെടുത്തിരിയ്ക്കുന്നു എന്നറിയിയ്ക്കാൻ സന്തോഷമുണ്ട്:

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 4: ജനനി (നോവൽ)

രചന: സജി വട്ടംപറമ്പിൽ

സമ്മാനത്തുകയായ നൂറു രൂപ സമ്മാനപ്രഖ്യാപനത്തെ തുടർന്നുള്ള ഏഴു ദിവസത്തിനകം, നെഫ്റ്റ്, മണിഓർഡർ എന്നിവയ്ക്കാവശ്യമുള്ള വിവരങ്ങൾ ലഭിച്ച ശേഷം, അവയിലേതെങ്കിലും വഴി അയയ്ക്കുന്നതാണ്.

___________________________________________________________________________

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകത്തിലെ ലിങ്കുകൾ

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകം ഒന്നാം പേജ്

നിബന്ധനകൾ, മുന്നറിയിപ്പുകൾ, അറിയിപ്പുകൾ

രചനകളുടെ സമ്പൂർണലിസ്റ്റ്

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകത്തിലെ മറ്റു ലിങ്കുകൾ

 

___________________________________________________________________________

 

Posted in ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകം, മലയാളം, Blogezhuththulokam, Malayalam | Tagged , , , , ,

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകം വാരം 001 രചന 10

ഒരു നനുത്ത ഓണസ്മരണ (കവിത)

രചന: സുമോദ് പരുമല

ഈമെയിൽ: sumodparumala@gmail.com

 

ഒരു പൂക്കളം കൂടിയുണ്ടെൻ
സ്മൃതിയിൽ
ഓമനേ, നിന്നുടെ ചന്ദനക്കൈ-
വിരൽത്തുമ്പുകൾ നൽകിയോ-
രോണവിരുന്ന്

ചൂൽപ്പാടുകൾ വീണ പുലരി-
മുറ്റം, ചുറ്റുമഴകോടെ നിൻ
മൃദുപദനിസ്വനം
പുലരിമയക്കത്തിൽ
ഞാൻ കേട്ട പാട്ട്
പൂക്കളുതിർന്നൊരാ ചെമ്പക-
ച്ചോട്ടിൽ ചിലുചിലെ നിൻ
തങ്കനൂപുരച്ചിരിപ്പാട്ട്

വെൺമണൽ ചാർത്തി
നിൻ കാല്പാടുകൾ
സ്മൃതികളുടെ നീളുന്ന
തെളിമണൽവഴികളിൽ
ഒളിയറ്റു പോവാതെ കാലം…
വിവശതയേശാത്തൊ-
രാവണിക്കാലം…

___________________________________________________________‌_

രചനയെപ്പറ്റിയുള്ള പ്രതികരണങ്ങൾ താഴെക്കാണുന്ന ഐഡികളിൽ ഏതെങ്കിലുമൊന്നിലേയ്ക്ക് ഈമെയിലായി അയച്ചുതരിക:

blogezhuththulokam@gmail.com

blogezhuththulokam@outlook.com

___________________________________________________________________________

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകത്തിലെ ലിങ്കുകൾ

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകം ഒന്നാം പേജ്

നിബന്ധനകൾ, മുന്നറിയിപ്പുകൾ, അറിയിപ്പുകൾ

രചനകളുടെ സമ്പൂർണലിസ്റ്റ്

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകം വാരം ഒന്നിലെ രചനകൾ

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകത്തിലെ മറ്റു ലിങ്കുകൾ

 

___________________________________________________________________________

 

 

Posted in ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകം, മലയാളം, Blogezhuththulokam, Malayalam | Tagged , , , , , | Leave a comment

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകം വാരം 001 രചന 09

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 4: ജനനി (നോവൽ)

രചന: സജി വട്ടംപറമ്പിൽ

ഈമെയിൽ ഐഡി:  sajivattamparambil@yahoo.com

 

കോരിച്ചൊരിയുന്ന മഴയുമായി വീടണയുമ്പോൾ നേരം പിന്നെയും ഒരുപാടു വൈകിയിരുന്നു.

ചെറ്റവാതിൽക്കീറു ശകലം തുറന്നുവച്ച്, അതിനടുത്തു തന്നെ അവ്വ കിള്ളിച്ചി കുന്തക്കാലിൽ, ഇരുട്ടിലേയ്ക്കു കണ്ണും നട്ട്, കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കുടിലിനുള്ളിൽ, അടുപ്പിലെ എരിഞ്ഞുതീർന്ന ഓലമടലിന്റെ ശിഷ്ടനാളം, കിള്ളിച്ചിയുടെ ഹൃദയം കണക്കെ അരിഷ്ടിച്ചു സ്പന്ദിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

വല്ലം പതുക്കെ ഇറക്കിവെക്കുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ ഓട്ടുപാത്രങ്ങൾ ഞെരങ്ങി. അതെന്തെന്നറിയാതെ പകച്ചുനിന്ന കിള്ളിച്ചി എഴുന്നേറ്റു നിന്നു ചോദിച്ചു:

“ദ് ന്തൂട്ടാത്, ചാത്തപ്പാ?”

ചാത്തപ്പനതു കേട്ടതായി ഭാവിച്ചില്ല. മൂലയ്ക്ക് ചുരുട്ടിക്കൂട്ടി കുത്തിച്ചാരിവച്ചിരുന്ന കീറപ്പായ എടുത്തിട്ടു വിരിച്ചു; വല്ലം കെട്ടു വേർപെടുത്താനിരുന്നു.

“നന്നോട് ഞാൻ ചോദിയ്ക്കണ കേക്ക്ണില്ലേ?” പരിഭ്രമം മൂത്ത് കിള്ളിച്ചി വീണ്ടും ചോദിച്ചു. “എന്തൂട്ടാ ഈ വല്ലത്തില് ന്ന്…?”

“ അവ്വ അവ്‌ടൊന്ന് മിണ്ടാണ്ട് രിയ്ക്കണ് ണ്ടാ…?”

“പെലച്ചയ്ക്ക് പോയതല്ലേ, നീയിവ്‌ട്ന്ന്?” കിള്ളിച്ചിയുടെ ഒച്ച കനത്തിരുന്നു. “എന്താണെങ്ങെ നനക്ക് ഇന്നോടൊന്ന് പർഞ്ഞൂടെ?”

എന്തു മറുപടി പറയണമെന്നു ചാത്തപ്പന് ഒരെത്തും പിടിയുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ആരെന്നാ പറയേണ്ടത്? എന്ത് ന്നാ പറയേണ്ടത്? ഉള്ളതു പറഞ്ഞാൽ അവ്വ പേടിയ്ക്കില്ലേ? അകത്തേയ്ക്ക് കയറ്റുകയുമില്ല.

പറയാണ്ടിരിയ്ക്കാനും പറ്റില്ലല്ലോ.

“അത് വയ്യാത്തൊരാളാണ് വ്വേ!” സ്വരം താഴ്‌ത്തി, അല്പം ഭയത്തോടെ തന്നെ പറഞ്ഞു.

ചാത്തപ്പനും അത്രയ്ക്കേ അറിയുന്നുള്ളൂ.

അതു കേട്ടപ്പോൾ കിള്ളിച്ചി സാവധാനത്തിൽ അടുത്തേയ്ക്കു ചെന്നു. “ആരാ?”

“ഇയ്ക്കറിയില്യ.” ചാത്തപ്പൻ വാസ്തവം വെളിപ്പെടുത്തി.

“നനക്കറിയാണ്ട് അന്റെ കൂടെ ങ്ങ് ട്ട് വയ്യാത്തൊരാള് പോര്യേ?” കിള്ളിച്ചി പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. “നിയ്യ് ന്നോട് മായം കളിക്കണ്ട ട്ടാ, മോനേ!”

“തള്ള അവ്‌ട്യൊന്ന് മിണ്ടാണ്ടിരിയ്ക്ക്യോ…” തുടരെത്തുടരെയുള്ള ചോദ്യശരങ്ങൾ ചാത്തപ്പനെ ശുണ്ഠിപിടിപ്പിച്ചിരുന്നു.

കിള്ളിച്ചി പിന്നെ യാതൊന്നും ചോദിച്ചില്ല. അനിഷ്ടം അരിശമായി നിന്നു. എങ്കിലും, ആരാണ്, എന്താണ് എന്നറിയാനുള്ള ഉൽക്കണ്ഠയും ആകുലതയും കൂടിക്കൂടി വന്നു. ഇത്തിരി കൂടി വെട്ടമുണ്ടെങ്കിൽ തിരിച്ചറിഞ്ഞേക്കുമെന്നു തോന്നി. ചാത്തപ്പനു കുളിക്കാനായി അടുപ്പത്തു ചൂടാക്കിവെച്ചിരുന്ന വെള്ളം മൊളിയില കൂട്ടിപ്പിടിച്ചു മാറ്റിവെച്ചു. അട്ടത്തു കെട്ടിവെച്ച കോഞ്ഞായച്ചുരുട്ടു താഴെയിറക്കി. അതിൽ നിന്നൊരു പിടി അടുപ്പിൽ തിരുകിക്കയറ്റി, ഊതി തീ പിടിപ്പിച്ചു.

ചുവന്നു മുഷിഞ്ഞ വെളിച്ചത്തിൽ ഇപ്പോൾ ചാത്തപ്പനെ നന്നായിക്കാണാം. ചുരുണ്ട്, ഒടിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന മനുഷ്യക്കോലത്തിന് അനക്കമില്ല. അതിന്റെ ദേഹത്ത് ഒട്ടിച്ചേർന്നിരിക്കുന്ന ഈറൻ തുണി വേർപെടുത്തിയെടുക്കാൻ നോക്കുകയാണു ചാത്തപ്പൻ.

ഉണങ്ങിയ മൊളിയിലയിൽ പൊതിഞ്ഞ മുറുക്കാൻപൊതി ചെറ്റമറപ്പാളിക്കിടയിൽ സൂക്ഷിച്ചുവെച്ചതു പുറത്തെടുത്തു. അതിൽ നിന്ന് ഒരുണക്കവെറ്റില ചുണ്ണാമ്പു തേച്ച്, ഒരു കഷണം അടക്കയും പുകയിലയിൽ നിന്നൊരു തുണ്ടും കൂടിപൊട്ടിച്ച്, ചുരുട്ടി അണയ്ക്കലേയ്ക്കു വെച്ചു. മുറുക്കാൻ ചവച്ചുപിടിച്ച്, പതുക്കെ വീണ്ടും അടുത്തേയ്ക്കു ചെന്നു. നോക്കിയ നോട്ടത്തിൽ കണ്ട കാഴ്‌ചയിൽ കിള്ളിച്ചി പിന്നാക്കം ഞെട്ടിമലച്ചു…“ന്റെ മുത്ത്യേ!”

അറപ്പ്, വെറുപ്പ്, ജുഗുപ്സ…മനം പെരണ്ടു കയറി. ഇനിയൊന്നു കൂടി നോക്കാനുള്ള കെല്പില്ലാതെ കിള്ളിച്ചി മുഖം കുടഞ്ഞു. മനുഷ്യന്റെ മുഖമെന്നു പറയാമോ, അത്!

അകാരണമായൊരു പേടി ഉള്ളിൽ കടന്നുകൂടി. സ്വാസ്ഥ്യം നഷ്ടപ്പെട്ട കിള്ളിച്ചി, അങ്ങേ ചെറ്റയിലും ഇങ്ങേ ചെറ്റയിലും ചെന്നു പരതുമ്പോൾ കൈകാലുകൾക്കു വിറയൽ ബാധിച്ചിരുന്നു.

“വെച്ചാൽ വെച്ചോടത്ത് ഒന്നും കാണില്യ!”

സപ്തനാഡികളും തളരുന്നതായി തോന്നിയപ്പോൾ കിടക്കപ്പായ തേടുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ, കിട്ടിയില്ല. ഇനിയും നിൽക്കാനുള്ള ആവതില്ലാതെ, പരവശപ്പെട്ടു തറയിലിരുന്നു. ഇരിയ്ക്കാനായില്ല. അതിനു മുമ്പേ കിള്ളിച്ചി ഇരിയ്ക്കെ കുത്തനെ അമർന്നു. അങ്ങനെ തന്നെ മലർന്നു.

ചാത്തപ്പൻ മൂക്കും മോറും വരെ, കഷ്ടിച്ച്, തുണി നുള്ളിയെടുത്തു. ചുരുണ്ടുകൂടി കിടക്കുമ്പോൾ ഈറൻ തുണി മാറ്റാനും വയ്യ. ചലവും മഴവെള്ളവും കൂടി അത്രമേൽ ഒട്ടിപ്പിടിച്ചിരുന്നു.

തൽക്കാലം അങ്ങനെ കിടക്കട്ടേയെന്നു തീരുമാനിച്ചു. കരിയും ചാണകവും മെഴുകിയ നിലത്തു മഴവെള്ളവും ചലവും കൊഴുത്ത് ചളിക്കൂടി. അതിൽത്തന്നെ കിടത്താൻ മനസ്സനുവദിച്ചില്ല. എവിടെക്കിടത്തും, എങ്ങനെ കിടത്തും എന്നായി പിന്നത്തെ ചിന്ത. അതിനുള്ളതൊന്നും കുടിക്കുള്ളിലില്ല. പിന്നെന്തു ചെയ്യും?

അടുപ്പിൽ അണയാൻ വെമ്പുന്ന തീനാളത്തിലേയ്ക്കു തിരിഞ്ഞു നോക്കിയിരിയ്ക്കെ, ചാത്തപ്പനു കണ്ണു തെളിഞ്ഞു. ചെറ്റവാതിൽ മറ ചാരി പുറത്തിറങ്ങി. ഇറയത്തു നിന്നു മൂർച്ചയുള്ള വെട്ടുകത്തിയെടുത്തു. മഴയിലേയ്ക്കു വീണ്ടുമിറങ്ങി. ഇളമയുള്ള തെങ്ങു തെരഞ്ഞുപിടിച്ച്, കടയോടു ചേർത്തു നാലഞ്ചു പട്ട വെട്ടി. ബലമുള്ള മടലായിരുന്നു, ആവശ്യം. ഒരു കുല കരിക്കും കൂടെ വെട്ടി.

വെട്ടിയ പട്ടയുടെ വിരിവും ബലവുമുള്ള കടഭാഗം ഒരു മാറു നീളത്തിൽ ആഞ്ഞെടുത്തു. അവ കൊണ്ടുവന്ന് അടുപ്പിന്റെ മേൽ നിരത്തി. അതിനു മീതെ പച്ചോല വിരിച്ചു. തീ ഒരുവിധം അണഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. പടിഞ്ഞാറേ ചെറ്റമറയോടു ചേർന്ന്, ചൂടിക്കയറിൽ, അയലിൽ തൂക്കിയ അവ്വയുടെ കിടക്കപ്പായിൽ നിന്ന് മെത്തയായി വിരിച്ചിട്ടുള്ള, മുഷിഞ്ഞ പഴന്തുണികളുള്ളതു വാരിവലിച്ചെടുത്തു. പരത്തിവെച്ച മടലിനും പച്ചോലയ്ക്കും മീതെ കീറത്തുണികൾ വിരിച്ചു.

പതിഞ്ഞു കിടന്ന് അടുപ്പിലേയ്ക്കു നോക്കി. തീ കത്തിപ്പടരില്ലെന്നു വീണ്ടും വീണ്ടും ഉറപ്പുവരുത്തി. എന്നിട്ട് കുരുപ്പുംകെട്ട് പതിയെ അതിന്മേൽ കിടത്തി…അടുപ്പുംകണ്ണി വിട്ടു ചാത്തപ്പൻ കീറപ്പായ് വിരിച്ചു. ഉറക്കം തെളിയുമ്പോഴെല്ലാം ഒന്നു തല പൊന്തിച്ചു നോക്കി.

നേരം നന്നായി വെളുത്തപ്പോഴാണു കിള്ളിച്ചി ഉറക്കമുണർന്നത്. തപ്പിത്തടഞ്ഞെഴുന്നേറ്റു വാതിൽ തുറന്നു. മഴ നിലച്ചിരുന്നില്ല. ആകാശം മൂടിക്കെട്ടിക്കിടന്നു. അകത്തേയ്ക്ക് അരിച്ചിറങ്ങിയ ഇരുണ്ട വെളിച്ചത്തിൽ അടുപ്പുംകണ്ണിയ്ക്കു മുന്നിൽ കിടന്നുറങ്ങുന്ന ചാത്തപ്പനെ കണ്ടു. അതിനപ്പുറത്ത്, അടുപ്പിനു മേൽ ചുരുണ്ടൊട്ടിക്കിടക്കുന്നു, പണ്ടാരക്കെട്ട്! കണ്ടതും അടിവയറ്റിൽ കുമ്മൻ ഇരച്ചു; ഉമ്മറത്തെറ്റിലിരുന്ന് കയ്പുവെള്ളം കുറേ ഛർദ്ദിച്ചുകളഞ്ഞു.

കിടന്നകിടപ്പിൽ അടുപ്പിലെ വെണ്ണീറിൽ നിന്ന് അരിച്ചെത്തിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഇളംചൂടിൽ ഉഷ്ണമുണർന്ന് കുരിപ്പുംകെട്ടിന് ഒരിളക്കം തട്ടി. പേടിച്ചും അതേസമയം തെല്ലൊന്നു സംശയിച്ചുനിന്നും കിള്ളിച്ചി ചാത്തപ്പനെ തോണ്ടിവിളിച്ചു.

ഉറക്കമുണർന്ന ചാത്തപ്പൻ തലമറിഞ്ഞു നോക്കി. അരമുണ്ടു വാരിയുടുത്ത്, തട്ടിത്തടഞ്ഞെഴുന്നേറ്റു. കുരിപ്പുംകെട്ടെടുത്ത് കരിമ്പനോലത്തടുക്കിൽ മാറ്റിക്കിടത്തി. പഴുത്തഴുകിയൊലിച്ചിരുന്ന ചലവും വൃണവും അടുപ്പുംകല്ലിന്റെ മുകളിൽക്കിടന്നു വരണ്ടൊട്ടി. വാരിച്ചുറ്റിപ്പുതപ്പിച്ചിരുന്ന തുണികളെല്ലാം ഉണങ്ങി ബലം വെച്ചിരുന്നു.

ചാത്തപ്പൻ കരിക്കിൽ നിന്ന് ഒരെണ്ണം വെട്ടി മൺചട്ടിയിൽ പകർന്നു. ഉള്ളതിൽ വൃത്തിയുള്ളൊരു തുണി, ഉടുതുണിയിൽ നിന്നൊരു തെറ്റ് കീറി, തിരി തെറുത്തു. കരിക്കുംവെള്ളം തുള്ളി ചിറിയിലൊറ്റി.

ഒലിച്ചിറങ്ങിയ ജീവാമൃതം ചെറുനാമ്പിൽ തത്തി!

ഒരു നിമിഷം.

ഉവ്വ്!

നിമിഷനേരത്തിൽ ചാത്തപ്പനിൽ തെളിവുണർന്നു. തടുക്കിൽ നിന്നും വാരി, ചേർത്തുപിടിച്ച്, തലയുയർത്തി കൊടുത്തു. വലം കൈകൊണ്ടു കരിക്കിൻവെള്ളം മുഴുവൻ ചിറി നനച്ചുകൊടുത്തു…

പിന്നെയൊട്ടും അമാന്തിച്ചില്ല. ചാത്തപ്പൻ പുറത്തിറങ്ങി. കവുങ്ങിന്റെ പാളത്തൊപ്പി ഇറയത്തു ഞാത്തിയിരുന്നു; അതിലൊന്നെടുത്തു തലയിൽ ചൂടി. ഇരിങ്ങാപുറം; പുവ്വത്തെ പറങ്ങോടമ്മാന്റെ പുറം‌പറമ്പിലേയ്ക്കായിരുന്നു ലക്ഷ്യം.

അതിർത്തിയോടു ചേർന്നൊരു ആര്യവേപ്പു മൊതച്ച്, പന്തലിച്ചു നിൽക്കുന്നതു കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ചുറ്റുവട്ടത്തൊന്നും ആരുമില്ലെന്നുറപ്പിച്ച്, വഴുക്കൽ ശ്രദ്ധിച്ച്, പിടിച്ചുകയറി. തെറ്റില്ലാത്തൊരു കവരം നോക്കി വെട്ടി, തൂപ്പ് ഇറക്കി. ആഞ്ഞ് ചെറുതാക്കി കൊണ്ടുവന്നു. നനവു വാർന്നു കിട്ടാൻ അട്ടത്ത് കെട്ടിത്തൂക്കി.

തെല്ലൊന്നു കഴിഞ്ഞ്, നനവൊഴിഞ്ഞതിൽ നിന്നു കുറച്ചെടുത്ത് അടുപ്പുംകണ്ണിയിലിട്ടു പുകച്ചു. ചിന്നിയ പഴയ മൺചട്ടി ചെറ്റമറയ്ക്കു പിറകിൽ കമഴ്‌ത്തി വെച്ചിരുന്നു. അതിലൊന്നിൽ കനൽ കോരിയിട്ടു. അതിനുമീതെ നനവില്ലാത്ത അല്പം തൂപ്പെടുത്തു നിറച്ച് പുകച്ചു. അകം പുകയിൽ മുങ്ങി.

ഇവനെന്താ ദ് കാണിയ്ക്ക് ണ്? കിള്ളിച്ചി അന്ധാളിച്ചു മുകളിലേയ്ക്കു നോക്കി.

നാഴിക വിനാഴിക ചെല്ലുന്തോറും കിള്ളിച്ചിയുടെ ഉള്ളും പുകയെടുത്തുകൊണ്ടിരുന്നു. പട്ടാപ്പകലും സ്ഥായിയായ അകത്തെ ഇരുട്ടിനുള്ളിലൊരു മിന്നാമിന്ന് മിന്നിത്തെളിഞ്ഞു! സൂക്ഷിച്ചു നോക്കുന്തോറും അതിന്റെ മിനുപ്പിനു തിളക്കമേറി വന്നു…പുകച്ചുരുൾ പോലൊരു ദീപ്തി അതിൽ നിന്നെഴുന്നുയരുന്നതായി കിള്ളിച്ചിത്തള്ളയ്ക്കു തോന്നി…

സംഭ്രമം ആരോടെങ്കിലുമൊന്നു പറയാമെന്നു വെച്ചാൽ ആവുന്നില്ല. കരച്ചിലെല്ലാം ചങ്കിൽ കെട്ടി. കര കവിഞ്ഞ്, കണ്ണീരൊഴുകി.

വെച്ചുണ്ടാക്കിയ ചാമക്കഞ്ഞി. വെള്ളം ഇറങ്ങുന്നില്ല. തൊട്ടുകൂട്ടാൻ ഉപ്പും പച്ചമുളകും വെച്ചുകൊടുത്തത് അങ്ങനെ നോക്കിയിരുന്നു.

പട്ടുചേമ്പിൻ വിത്തു ചുട്ടുകൊടുത്തു. അനങ്ങിയില്ല; അതവിടെത്തന്നെ ഇരുന്നു. കാര്യമറിയാതെ ചാത്തപ്പനും ധർമ്മസങ്കടത്തിലായി! നെറ്റിയിലും നെഞ്ചിലും തൊട്ടുനോക്കി. ദീനമുള്ളതായി തോന്നിയില്ല. അഥവാ ‘വല്ലതും’ പിടിപെട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിൽത്തന്നെ, ചൊവ്വയും വെള്ളിയും കഴിഞ്ഞാലറിയാം.

അല്ല, ദീനം വന്ന് രുചി പറ്റാഞ്ഞിട്ടാവ്വ്വോ?

അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ പനിച്ച ഞണ്ടിനെ ചുട്ടു ചമ്മന്തിയരച്ചു കൊടുത്തുനോക്കാം. പെരുമഴയത്തു പാടത്തിറങ്ങി. കണ്ട പൊത്തിലെല്ലാം കൈയിട്ടു നോക്കി. പനിച്ച ഞണ്ടിനെ പിടിച്ചുകൊണ്ടുവന്നു ചുട്ടു. കരിക്കിന്റെ കാമ്പും പച്ചമുളകും ചേർത്ത്, കുത്തിച്ചതച്ചു ചമ്മന്തിയുണ്ടാക്കി.

ഇതൊന്നുമില്ലെങ്കിലും ചുട്ട ഞണ്ടിന്റെ ചൂരു കേട്ടാൽ മതി. ഏതുറക്കത്തിൽ നിന്നായാലും അവ്വ എഴുന്നേറ്റു വരും. എന്നിട്ടും കിള്ളിച്ചി നോക്കിയിരുന്നതേയുള്ളൂ! അറിയാവുന്ന വൈദ്യം, ചുക്കും കുരുമുളകും പേരത്തോലും തുളസിയിലയും കൊണ്ടുവന്നു കഷായം വെച്ചു. ഇളംചൂടിൽ ചുണ്ടോടടുപ്പിച്ചു കൊടുത്തു.

തള്ളയ്ക്ക് വെള്ളമിറങ്ങിയില്ല.

“അങ്ങ്‌ള് ക്ക് എന്താണെങ്ങെ ഒന്ന്‌ങ്ങ്‌ ട്ട് പറയ് ന്റവ്വേ…” ചാത്തപ്പനിലെ മാതൃസ്നേഹം ഇടനെഞ്ചിൽ തിങ്ങി.

കണ്ണുനീരിൽ മിഴിച്ചു വിങ്ങിത്തേങ്ങിയ കിള്ളിച്ചി, കുരുപ്പുംകെട്ടിനു നേരേ ദയനീയമായി വിരൽ ചൂണ്ടി തലയിളക്കി. പന്തികേടു മണത്തറിഞ്ഞ ചാത്തപ്പൻ ഉള്ളറിഞ്ഞു കെഞ്ചി:

“നങ്ങളെന്നെ കൊലയ്ക്ക് കൊട്‌ക്കല്ല വ്വേ…!”

മകന്റെ വാക്കും അവസ്ഥയും കൂടി കണ്ട് കിള്ളിച്ചിയ്ക്കു തളർച്ചയേറി. ചാത്തപ്പൻ അവ്വയെ പായ വിരിച്ച് കൊണ്ടുപോയി കിടത്തി. പക്ഷേ സ്വൈരം നഷ്ടപ്പെട്ട കിള്ളിച്ചിത്തള്ളയ്ക്കു കിടക്കാനായില്ല. എന്തുകൊണ്ടെന്നാൽ, കുരിപ്പിനു കുറേശ്ശെ തൊണ്ട കീറിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു…

രാവുകൾ പകലുകൾ കീഴ്‌മേൽ മറിഞ്ഞപ്പോൾ, അതൊരു സ്ത്രീശബ്ദമാണെന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ കുടിലിനു തീപിടിക്കുന്നതായി കിള്ളിച്ചി തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

ഉടൽ വെന്ത്…ഉയിർ വെന്ത്…മസ്തിഷ്കം അപ്പാടെ പുകഞ്ഞുവെന്ത്…

പ്രാണരക്ഷാർത്ഥം കിള്ളിച്ചി പുറത്തേയ്ക്കോടി രക്ഷപ്പെട്ടു!

ഭ്രാന്തുപിടിച്ച കിള്ളിച്ചിത്തള്ള നാടാകെ നടന്നു പിറുപിറുത്തു:

“വീടിനകത്തൊരു പെണ്ണ് ണ്ട്! അവന്റെ കൂടെ കെടപ്പ് ണ്ട്!!!”

(തുടരും)

___________________________________________________________

വരികൾ: വേദാരണ്യം, സജി വട്ടം പറമ്പിൽ

__________________________________________________________‌_

വേദാരണ്യം മുൻ അദ്ധ്യായങ്ങളുടെ ലിങ്കുകൾ

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 1 വൈലിത്തറ

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 2: കുരുപ്പ്

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 3: കൈതമുള്ള്

__________________________________________________________‌_

രചനയെപ്പറ്റിയുള്ള പ്രതികരണങ്ങൾ താഴെക്കാണുന്ന ഐഡികളിൽ ഏതെങ്കിലുമൊന്നിലേയ്ക്ക് ഈമെയിലായി അയച്ചുതരിക:

blogezhuththulokam@gmail.com

blogezhuththulokam@outlook.com

___________________________________________________________________________

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകത്തിലെ ലിങ്കുകൾ

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകം ഒന്നാം പേജ്

നിബന്ധനകൾ, മുന്നറിയിപ്പുകൾ, അറിയിപ്പുകൾ

രചനകളുടെ സമ്പൂർണലിസ്റ്റ്

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകം വാരം ഒന്നിലെ രചനകൾ

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകത്തിലെ മറ്റു ലിങ്കുകൾ

 

___________________________________________________________________________

 

 

Posted in ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകം, മലയാളം, Blogezhuththulokam, Malayalam | Tagged , , , , , | Leave a comment

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകം വാരം 001 രചന 08

പാമ്പ് (കഥ)

രചന: സജി വട്ടംപറമ്പിൽ

ഈമെയിൽ ഐഡി:  sajivattamparambil@yahoo.com

 

ഒരു പാമ്പ് തറയിലൂടെ വളഞ്ഞും പുളഞ്ഞും നീണ്ടും ചുരുണ്ടും ഇഴയുകയായിരുന്നു. അതു കണ്ട് ഒരു കുട്ടിക്കുരങ്ങനു കൗതുകം തോന്നി. ചാടിയിറങ്ങി, പതുങ്ങിച്ചെന്ന്, ഒരൊറ്റപ്പിടിത്തം!

കുരങ്ങൻ പിടിച്ചതും, പാമ്പ് അതിന്റെ വാലുകൊണ്ടു കുരങ്ങന്റെ കൈയിൽ ചുറ്റി. പിടി വിടുവിയ്ക്കാനായി പാമ്പു കുരങ്ങന്റെ അസ്ഥികൾ ഞെരുങ്ങും വിധം വരിഞ്ഞു മുറുക്കി; വിഷപ്പല്ലുകൾ കാണിച്ചു ചീറ്റി ഭയപ്പെടുത്തി.

കുരങ്ങൻ ഭയപ്പെട്ടു.

നിമിഷനേരത്തിനുള്ളിൽ കുരങ്ങന്മാരെല്ലാവരും അവിടെ എത്തിച്ചേർന്നു.

ചുറ്റും കൂട്ടംകൂടി നിൽക്കാനല്ലാതെ, ആർക്കും അടുത്തേയ്ക്കു വരാനുള്ള ധൈര്യമുണ്ടായില്ല.

“അയ്യോ! ഇതു അതിഭയങ്കര വിഷമുള്ള സർപ്പമാണല്ലോ!”

“കൊത്തിയാലുടൻ മരണമാണ്!!”

“പിടി വിട്ടാൽ ഇവന്റെ കാര്യം കഴിഞ്ഞു!”

“പിന്നെ നമ്മുടെ കാര്യവും പറയുവാനില്ല.”

“രക്ഷപ്പെടുത്തുന്നതു പോയിട്ട്, അടുത്തേയ്ക്കു ചെല്ലുന്നവർ പോലും കുടുങ്ങും.”

ഓരോരുത്തരും പറയുന്നതു കേട്ട കുരങ്ങൻ കണ്ണീരിലായി.

മാത്രമല്ല, സ്വന്തം ബന്ധമെന്നു കരുതിയിരുന്നവരെല്ലാം തന്നെ കൈവിട്ടു പിൻവാങ്ങുന്ന അവസ്ഥയിൽ ഹൃദയവേദന താങ്ങാവുന്നതായില്ല…

പിടിത്തം അല്പമയഞ്ഞാൽ കുതറി കൊത്താൻ തയ്യാറായി വാ തുറന്നു നിൽക്കുന്ന സർപ്പത്തിന്റെ ഭീകരരൂപം…

മരണഭീതി അധികമായി വന്നു.

എല്ലാ അവസ്ഥകളും ചേർന്നപ്പോൾ കൂടുതൽ തളർന്നുപോയി.

“അയ്യോ! ബുദ്ധിയില്ലായ്മ കൊണ്ടു ഞാൻ ഇത്ര വലിയൊരു വിപത്തിൽ അകപ്പെട്ടല്ലോ…എന്നെ രക്ഷിയ്ക്കാൻ ആരുമില്ലല്ലോ…” കുരങ്ങൻ പരിതാപകരമായി നിലവിളിച്ചു.

സമയം പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു. ചുറ്റിനും കൂടിയിരുന്നവർ ഓരോരുത്തരായി പിൻവാങ്ങി.

ജലപാനമില്ലാതെ, നേരാനേരം ആഹാരമില്ലാതെ ശരീരം വാടി, ശോഷിച്ചു…

കണ്ണുകളിൽ ഇരുളും മയക്കവും വന്നു.

തളരുന്തോറും ഉണർന്നിരിയ്ക്കാൻ ബോധമനസ്സിൽ യജ്ഞിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു…

പിടിത്തം അയഞ്ഞാൽ കഥ തീരുമെന്ന തിരിച്ചറിവു തളർച്ചയും ഉറക്കവും തടുത്തുനിർത്തി.

കരഞ്ഞുകരഞ്ഞ് ഒച്ചയും നേർത്തുനേർത്ത് ഒതുങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു…

ഈ സമയം, ജ്ഞാനിയായ ഒരാൾ യാദൃച്ഛികമായി അതുവഴി വരാനിടയായി.

അകലെ നിന്ന് ഒരു മനുഷ്യൻ വരുന്നതു കണ്ടിട്ടും യാതൊരു ഭാവമാറ്റവുമില്ലാതിരിയ്ക്കുന്ന കുരങ്ങനെക്കണ്ട് അദ്ദേഹം സംശയിച്ചു.

അടുത്തേയ്ക്കു നടന്നടുക്കുന്തോറും കാര്യകാരണങ്ങൾ ഒരുവിധം വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞു.

അനുതാപപൂർവം തന്റെ അരികിലേയ്ക്കു നടന്നു വരുന്ന മനുഷ്യനെ നോക്കി കുരങ്ങൻ ഒരു കൈ തലയ്ക്കു കൊടുത്ത്, ശബ്ദമില്ലാതെ, തൊണ്ടകീറി കേണു. നടന്നതെല്ലാം ശ്വാസം വിടുന്ന സ്വരത്തിൽ വിവരിച്ചു.

എല്ലാം കേട്ടുകൊണ്ട്, വളരെ സൗമ്യനായി അദ്ദേഹം കുരങ്ങനോടു ചോദിച്ചു: “എത്ര നേരം നീ ഇതിനെ മുറുകെപ്പിടിച്ചു കഷ്ടപ്പെട്ടിരിയ്ക്കും? വീശി എറിയൂ, ദൂരേയ്ക്ക്.”

“അയ്യോ! അങ്ങൊരു മനുഷ്യനല്ലേ? അതെന്നെ കൊത്തിക്കൊല്ലുമെന്ന് അറിയില്ലേ? എന്റെ വർഗത്തെപ്പോലെ നിങ്ങളും എന്നെ കൊലയ്ക്കു കൊടുക്കുകയാണോ? എനിയ്ക്കെന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചാൽ ഈ ലോകത്ത് ആർക്കും യാതൊന്നുമില്ലല്ലോ…” ആവുന്ന പോലെ, ശേഷിയ്ക്കുന്ന ഊർജമെടുത്തു കുരങ്ങൻ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.

“പാമ്പു ചത്തു കഴിഞ്ഞ് വളരെയേറെ നേരമായി. നീയതിനെ താഴെയിട്.”

അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകളിൽ കുരങ്ങനു വിശ്വാസം വന്നില്ലെന്നു മാത്രമല്ല, മരണഭീതിയൊഴിയാതെ, പിടിച്ച പിടി കൂടുതൽ മുറുകെപ്പിടിയ്ക്കുകയും ചെയ്തു.

അപ്പോഴാണ്, ഏതോ ഒരു ഉൾവിളി പോലെ കുരങ്ങനു ബോധമുണർന്നത്. എങ്കിലും, അല്പം സംശയത്തോടും ഭയത്തോടും കൂടി വീണ്ടും കുറച്ചകലേയ്ക്കു നീട്ടിപ്പിടിച്ച്, പിടി പതുക്കെ തളർത്തിനോക്കി.

പാമ്പിന് അനക്കമില്ലെന്നു കണ്ടു താഴേയ്ക്കിട്ടു.

എന്നിട്ട്, അദ്ദേഹത്തിനടുത്തേയ്ക്ക് ഓടിച്ചെന്നു കുരങ്ങൻ ആശ്വസിച്ചു.

കുരങ്ങന്റെ പിടിയിലമർന്ന് പാമ്പിന്റെ കഥ എപ്പോഴോ കഴിഞ്ഞിരുന്നു!

പിടിച്ച വിശ്വാസത്തിൽ നിന്നും കടുകിട നീങ്ങാതെ, യുക്തിയും വിവേകവും നശിച്ച കുരങ്ങുകൾ വാഴുന്നു, കാലം!

_________________________

കടപ്പാട്: ബാല

sajivattamparambil@yahoo.com

29-04-2016

___________________________________________________________‌_

രചനയെപ്പറ്റിയുള്ള പ്രതികരണങ്ങൾ താഴെക്കാണുന്ന ഐഡികളിൽ ഏതെങ്കിലുമൊന്നിലേയ്ക്ക് ഈമെയിലായി അയച്ചുതരിക:

blogezhuththulokam@gmail.com

blogezhuththulokam@outlook.com

___________________________________________________________________________

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകത്തിലെ ലിങ്കുകൾ

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകം ഒന്നാം പേജ്

നിബന്ധനകൾ, മുന്നറിയിപ്പുകൾ, അറിയിപ്പുകൾ

രചനകളുടെ സമ്പൂർണലിസ്റ്റ്

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകം വാരം ഒന്നിലെ രചനകൾ

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകത്തിലെ മറ്റു ലിങ്കുകൾ

 

___________________________________________________________________________

 

 

Posted in ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകം, മലയാളം, Blogezhuththulokam, Malayalam | Tagged , , , , , | Leave a comment

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകം വാരം 001 രചന 07

മായികം (ലേഖനം)

രചന: സജി വട്ടംപറമ്പിൽ

sajivattamparambil@yahoo.com

 

നെല്ലിയ്ക്ക മധുരമെന്ന്…

അല്ല, കയ്പെന്നും ചിലർ!

കയ്പും മധുരവും ദാഹവും മോഹവുമേകി ഭ്രമിപ്പിയ്ക്കും

നെല്ലിയ്ക്കയാണെന്നെ വെള്ളം കുടിപ്പിയ്ക്കുന്നത്…!!

 

(വരികൾ: ജീവിതം, സജി വട്ടംപറമ്പിൽ)

___________________________________________________________‌_

രചനയെപ്പറ്റിയുള്ള പ്രതികരണങ്ങൾ താഴെക്കാണുന്ന ഐഡികളിൽ ഏതെങ്കിലുമൊന്നിലേയ്ക്ക് ഈമെയിലായി അയച്ചുതരിക:

blogezhuththulokam@gmail.com

blogezhuththulokam@outlook.com

___________________________________________________________________________

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകത്തിലെ ലിങ്കുകൾ

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകം ഒന്നാം പേജ്

നിബന്ധനകൾ, മുന്നറിയിപ്പുകൾ, അറിയിപ്പുകൾ

രചനകളുടെ സമ്പൂർണലിസ്റ്റ്

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകം വാരം ഒന്നിലെ രചനകൾ

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകത്തിലെ മറ്റു ലിങ്കുകൾ

 

___________________________________________________________________________

 

 

Posted in ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകം, മലയാളം, Blogezhuththulokam, Malayalam | Tagged , , , , , | Leave a comment

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകം വാരം 001 രചന 06

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 3: കൈതമുള്ള് (നോവൽ)

രചന: സജി വട്ടംപറമ്പിൽ

sajivattamparambil@yahoo.com

 

പെയ്തൊഴിയാ മാനത്ത് പടിഞ്ഞാറു നിന്നുള്ള കാർമേഘക്കൂട്ടങ്ങൾ കരിമ്പടം ചാർത്തി വിങ്ങി നിന്നു.

രാത്രിയെന്നോ പകലെന്നോ തിരിച്ചറിയാൻ ഒരൊറ്റാൻ പക്ഷിയെപ്പോലും കണ്ടില്ല.

വടക്കുകിഴക്കാകാശം ചൊവ്വല്ലൂത്താഴത്ത്, കരിമ്പാറക്കൂട്ടങ്ങളിൽ വേരോടി.

പെരുമഴയ്ക്കൊപ്പം ഇടയ്ക്കിടെ മിന്നൽപ്പിണരുകൾ പുളഞ്ഞു വീണു.

കമ്പളം കീറിപ്പറിഞ്ഞ് ഇടിനാദമെങ്ങും പ്രകമ്പനം കൊണ്ടു.

കാറ്റിലുലഞ്ഞു വൃക്ഷങ്ങൾ തലങ്ങും വിലങ്ങും വീണുകിടന്നു.

ഇല്ലത്തെ തെങ്ങിൻപറമ്പിലൂടെ വടക്കു തെറ്റി വലത്തോട്ടിറങ്ങുമ്പോൾ, ‘ഇതെവിടെക്കൊണ്ടോയിക്കളയണം’ എന്ന ചിന്ത അലട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

വിളക്കാട്ടുപ്പാടം കടന്ന്, പാലയ്ക്കൽ മുത്തിത്തറ വഴിമാറി നടക്കുമ്പോൾ ഉറപ്പിച്ചു: ‘കണ്ടാണിപ്പുഴയിൽ കൊണ്ട്വോയിടാം…’

വടക്കുപടിഞ്ഞാറ് ഇരിങ്ങാപുറം, തൈക്കാട്.

അങ്ങു വടക്ക് ചെമ്മണൂര്, ആർത്താറ്റ് നിന്നും പാഞ്ഞുവരുന്ന പെരുവെള്ളം കൊച്ചി-മലബാർ അതിർത്തി പെരുംതോടു കവിഞ്ഞെത്തും. വടക്കുകിഴക്ക് ചൊവ്വല്ലൂര്, കാണിപ്പയ്യൂര്, പെലയ്ക്കാട്ടുപയ്യൂര്.

കിഴക്ക് അരിയന്നൂരു നിന്നുള്ള കുത്തിയൊഴുക്കിനു ചൊവ്വല്ലൂത്താഴത്ത് തേവരുടെ ജടയ്ക്കു കീഴെ, ആകാശഗംഗ മന്ദാകിനിയായി.

അവിടെ നിന്നങ്ങോട്ടു ഗതിമാറ്റം വന്നു കണ്ടാണിപ്പുഴ.

മുപ്പിലിശ്ശേരി, അല്പം തെക്കോട്ടു ചെന്നാൽ മറ്റം, നമ്പഴിക്കാടു നിന്നും ചേലൂർകുന്ന് ആർത്തലച്ചു വരുന്നൂ, പൊന്നാന്തോട്.

സംഗമസ്ഥാനത്താവുമ്പോൾ ഒഴുക്കിനു ശക്തികൂടും.

ഈ പെരുമഴയത്താവുമ്പോൾ തടസ്സമില്ലാതെ കുത്തിയൊലിച്ചു കടലിലെത്തും!

പൊട്ടിത്തെറിയ്ക്കുന്ന ഇടിനാദവും ഞെരിപിരികൊണ്ടു വീഴുന്ന മിന്നൽപ്പിണരും തകർത്തു പെയ്യുന്ന മഴയും കൂസാതെ, മുട്ടിനു മേല്പോട്ടു പൊങ്ങിയ ചെളിയും തുറുവും, കടലോളം തേട്ടി നിന്ന വരിവെള്ളവും താണ്ടി, നെടുവരമ്പു കയറി നടന്നു, നേരേ കിഴക്കോട്ട്.

പുഴക്കരയ്ക്കെത്തിയപ്പോൾ വലത്തോട്ട്, ലക്ഷ്യത്തിലേയ്ക്കു തിരിഞ്ഞു.

ഇടതൂർന്ന പൂക്കൈതകൾ അതിരിട്ട കണ്ടാണിപ്പുഴ, ഇടതുവശത്തു ചുവന്നു പുളഞ്ഞ്, ചുഴിയുതിർത്ത്, കൂലംകുത്തി കുതിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, തെക്കോട്ട്.

വഴിയ്ക്കാരോ പിടിച്ചുനിർത്തിയ പോലെ!

ഉള്ളിന്റുള്ളിലൊരു കുളിരോടി…

പിടി വിട്ടില്ല.

ആഞ്ഞുകൊരുത്തു വലിഞ്ഞു നിന്നു, വല്ലം.

തിരിഞ്ഞുനോക്കാൻ എന്തോ, മനസ്സുറച്ചില്ല. എങ്കിലും ഊന്നി വലിച്ചു.

വലിച്ചെറിഞ്ഞതുപോലെ തെറിച്ചു വീണു, ഇടതു തോളിലിരുന്ന കുരുപ്പുംകെട്ട്!

ബോധമനസ്സിലൊരു കൊള്ളിയാൻ മിന്നിത്തെറിച്ചു.

അറഞ്ഞുപെയ്ത ശരവർഷത്തിനും, തെറിച്ചുമിന്നി നിലംപതിച്ച മിന്നൽപ്പിണരുകൾക്കും സ്പർശിയ്ക്കാനാവാതെ പോയ കരുത്ത്; നിന്ന നില്പിലൊന്ന് ആടി!

കൈതപ്പൊന്തയിൽ ആവാസമൊരുക്കിയിരുന്ന കുളക്കോഴി കുടുംബങ്ങൾ ശപിച്ചുകൂവി, പറന്നോടി…

ഭയം വർദ്ധിച്ചു വന്നു. ചാത്തപ്പൻ ചുറ്റും നോക്കി.

ആരുമില്ല!

കരകാണാദൂരം ഇരുളിമ തിങ്ങി. കാൽവട്ടത്തിലൊതുങ്ങി, നാട്ടുവെളിച്ചം.

വീണു കിടന്ന വല്ലത്തിന് ഒരനക്കം!

തോന്നിയതാണോ?

അല്ല. പിന്നേയും വല്ലം അനങ്ങി!

എന്തുചെയ്യണമെന്നറിയാതെ ശങ്കിച്ചു നിന്നു. ഇടിനാദത്തേക്കാൾ കനത്തു, നെഞ്ചിടിപ്പ്…

ചത്തിട്ടില്ലായിരിക്ക്യോ?

അതോ തുറന്നു നോക്കണോ?

ചത്തിട്ടില്ലെങ്കിലോ?

പണ്ടാരക്കുരിപ്പല്ലേ, വഴീലിട്ടു പുവ്വാൻ പറ്റ്വോ?

പണ്ടാരക്കെട്ടടങ്ങാൻ ത്രിവേണി വരെപ്പോണോ?

അതോ, ഇവിടെത്തന്നെ വലിച്ചെറിഞ്ഞാലോ?

വഴീലുപേക്ഷിച്ചെന്ന് ഇല്ലത്തെങ്ങാനുമറിഞ്ഞാൽ…

കെട്ടഴിച്ചുനോക്കാൻ കൈ അടുത്തേയ്ക്കു നീണ്ടു ചെല്ലുമ്പോൾ ശരീരമാസകലം വിറ ബാധിച്ചിരുന്നു…

അറച്ചും പേടിച്ചും കുനിഞ്ഞുനിന്നപ്പോൾ കാത് ചൂളം വിളിയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു…

ഒറ്റ വലിയ്ക്കു കെട്ടു പൊട്ടിയില്ല.

ഭയന്നു മാറി അകന്നു നിന്നു.

സമയം പിന്നേയും പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു. വിറയൽ നിന്നിരുന്നില്ല.

രണ്ടും കല്പിച്ച് അടുത്തു ചെന്നു. ചവിട്ടിയൊരു വലി വലിച്ചു.

കെട്ടു പൊട്ടി. വല്ലം അയഞ്ഞു. തെല്ലും കൂടി അറപ്പോടെ കുനിഞ്ഞു നിന്നു.

വേപ്പിലകളും പഴന്തുണികളും മഴയിലലിഞ്ഞ് ഒട്ടിച്ചേർന്നിരുന്നു…

ചുരുണ്ടു കൂടി ചെരിഞ്ഞു കിടന്ന പിണത്തിന്റെ തലഭാഗം നോക്കി, തുണി ഞോണ്ടി ഞോണ്ടി വേർപെടുത്തി.

മുഷിഞ്ഞ ഇരുട്ടിലും തെളിഞ്ഞ കാഴ്‌ചയിൽ ഉള്ളു കത്തിയാളി…

‘ന്റെ പാലയ്ക്ക്യെ മുത്ത്യേ!’

ചാത്തപ്പൻ പിന്നാക്കം മലച്ചു.

നനഞ്ഞൊട്ടിയ തുണിയിൽ നിന്നു കിനിഞ്ഞിറങ്ങിയ വെള്ളം ചെറുനാമ്പനക്കി നക്കി, ശവം!

(തുടരും: ‘ജനനി’)

___________________________________________________________‌_

വേദാരണ്യം മുൻ അദ്ധ്യായങ്ങളുടെ ലിങ്കുകൾ

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 1 വൈലിത്തറ

വേദാരണ്യം അദ്ധ്യായം 2: കുരുപ്പ്

___________________________________________________________‌_

രചനയെപ്പറ്റിയുള്ള പ്രതികരണങ്ങൾ താഴെക്കാണുന്ന ഐഡികളിൽ ഏതെങ്കിലുമൊന്നിലേയ്ക്ക് ഈമെയിലായി അയച്ചുതരിക:

blogezhuththulokam@gmail.com

blogezhuththulokam@outlook.com

___________________________________________________________________________

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകത്തിലെ ലിങ്കുകൾ

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകം ഒന്നാം പേജ്

നിബന്ധനകൾ, മുന്നറിയിപ്പുകൾ, അറിയിപ്പുകൾ

രചനകളുടെ സമ്പൂർണലിസ്റ്റ്

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകം വാരം ഒന്നിലെ രചനകൾ

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകത്തിലെ മറ്റു ലിങ്കുകൾ

 

___________________________________________________________________________

 

 

Posted in ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകം, മലയാളം, Blogezhuththulokam, Malayalam | Tagged , , , , , | Leave a comment

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകം വാരം 001 രചന 05

എന്റെ ചെമ്പകത്തിനൊരു സ്മരണാഞ്ജലി (കഥ)

സജി വട്ടംപറമ്പിൽ

sajivattamparambil@yahoo.com

 

ആശിച്ചുമോഹിച്ചു നട്ടു വളർത്തിയ ചെമ്പകം മൊട്ടിട്ടു പൂവിട്ടു, ഹൃദയോന്മാദം സുഗന്ധം പരത്തി. വീട്ടുവളപ്പിലെ മറ്റു കായ്ഫലവൃക്ഷങ്ങളേക്കാൾ കരുത്തോടും ഹരിതാഭയോടും കൂടി വളർന്നു പന്തലിച്ചു.

വീട്ടിലേയ്ക്കു വിരുന്നു വന്നവർ പോലും ചെമ്പകത്തിന്റെ ചുവട്ടിലിരിയ്ക്കാൻ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. അമ്മയും മക്കളും എല്ലാവരും സദാ സമയവും അതിന്റെ ചുവട്ടിൽ തന്നെ. കളിയും ചിരിയും നാട്ടുവർത്തമാനങ്ങളും മക്കളുടെ പഠിപ്പുമെല്ലാം അവിടെത്തന്നെ.

അങ്ങോട്ടു വന്നവരാരും ഒരു പൂവിതളെങ്കിലും ഇറുത്തെടുത്തു മണത്തുനോക്കാതെ തിരിച്ചുപോയില്ല. ആ സുഗന്ധം അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞവരെല്ലാം ഒരേ സ്വരത്തിൽ അഭിപ്രായപ്പെട്ടു: “ഇത് സാധാരണ ജനുസ്സിൽ പെട്ടതല്ലട്ടോ!”

ചെമ്പകം കുഞ്ഞുണ്ണിയ്ക്ക് ഒരു ഹരമായിത്തീർന്നു. കാലത്തേ കുളി കഴിഞ്ഞ്, ഈറൻ തുവർത്തുമുണ്ടു തോളിലൂടെ ചുറ്റി, ആവുന്നത്ര പൂക്കളെല്ലാം ശേഖരിച്ചു. പടിയ്ക്കലൂടെ പഠിയ്ക്കാൻ പോകുന്ന കുട്ടികൾക്കെല്ലാം ഓരോ പൂവ്.

ചെമ്പകപ്പൂവിന്റെ കാലം കഴിഞ്ഞപ്പോഴും പെൺകിടാങ്ങൾ ചോദിച്ചു, “ഒരു പൂവ് തര്വോ?”

മുറ്റം നിറയെ വെച്ചു പിടിപ്പിച്ച നാനാതരം ചെടികളിൽ നിന്നു പൂക്കളോരോന്നായി കുഞ്ഞുണ്ണി കരുതിവെച്ചു.

അതിലൊരു പൂ മികച്ചു നിന്നു, പനിനീർപ്പൂ…

പൂ കൊടുത്തു കൊടുത്ത് ബന്ധം വളർന്നു.

ആ ബന്ധം ഇങ്ങോട്ടു കയറ്റാൻ പറ്റില്ലെന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞു.

കുഞ്ഞുണ്ണി ലോഡ്ജുമുറിയിൽ വിഷം കുടിച്ചു മരിച്ചു.

കോളേജിലും സ്കൂളിലും പഠിയ്ക്കുന്ന ഒട്ടു മിക്ക കുട്ടികളും രണ്ടു മൂന്നു ടീച്ചർമാരും കുഞ്ഞുണ്ണിയെ അവസാനമായി ഒരു നോക്കു കാണാൻ വന്നു. കണ്ണീരു മറച്ചും മൂക്കു പിഴിഞ്ഞും അവർ ചെമ്പകച്ചുവട്ടിൽ ഒത്തിരി നേരം നിന്നു.

പൂത്തുലഞ്ഞ ചെമ്പകം കാണാവുന്ന ദൂരത്തിൽ കുഞ്ഞുണ്ണിയെ സംസ്കരിച്ചു.

കോളേജിലേയ്ക്കും സ്കൂളിലേയ്ക്കും പോയവരെല്ലാം വിമൂകരായി നടന്നുപോയി. ചിലർ വഴി മാറി വെച്ചും പോയി. അതുവഴി പോയവരാരും അങ്ങോട്ടു നോക്കിയില്ല; യാതൊന്നും ഉരിയാടിയില്ല.

പുലയും തെളിയും കഴിഞ്ഞു. എന്നിട്ടും നിഴൽപ്പായിലിരുന്ന അമ്മ പുറത്തേയ്ക്കു വന്നില്ല. “ഇനിയ്ക്കാ…ചെമ്പകം കാണാൻ വയ്യ!” അമ്മ വിലപിച്ചു.

അടിയന്തിരത്തിനു കൂടിയവർക്കെല്ലാം മറ്റൊന്നും പറയാനുണ്ടായിരുന്നില്ല. “വീടിനു മേലേ ചെമ്പകം വളരുന്നത് വീടിന് ആപത്താണ്.”

“പണം കായ്ക്കുന്ന മരമായാലും, പുരയ്ക്കു മേലെ വന്നാൽ വെട്ടണം.”

മരം മുറിയ്ക്കാൻ ചാക്കോരു മാപ്ല വന്നു. ദുഃഖം, വ്യസനം, സമാശ്വാസം, സാന്ത്വനം. തക്കം, തരം നോക്കി ചോദിച്ചു, “ഇതിനെന്താ വേണ്ട്?”

“ഒന്നും വേണ്ട. മുറിച്ചോണ്ട് പൊക്കോളൂ.”

മുറിയ്ക്കലും കടത്തലും ക്ഷണം കഴിഞ്ഞു.

നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്ന ചെമ്പകം മുറിച്ചു മാറ്റിയപ്പോൾ വീട് ഒറ്റപ്പെട്ടതു പോലെയായി. നനയും പരിചരണങ്ങളുമില്ലാതെ പൂന്തോട്ടം വാടി, ഉണങ്ങിക്കരിഞ്ഞു.

വലിച്ചുപേക്ഷിച്ച ബീഡിക്കുറ്റികൾ വീണ്ടും പെറുക്കിയെടുത്ത് അച്ഛൻ തിണ്ണയിൽ ചുമരും ചാരിയിരുന്നു ഹൃദയം പുകച്ചു…

ചാക്കോരു പിന്നെയും വന്നു.

ആലോചിയ്ക്കുന്തോറും സങ്കടം സഹിയ്ക്കുന്നില്ലായിരുന്നു. തല മുതിർന്ന മരങ്ങൾ ഓരോന്നോരോന്നായി വെട്ടി വെളിച്ചമാക്കി.

അവസാനത്തെ മഴു വീണു കഴിച്ചപ്പോഴാണു മുത്തശ്ശൻ ബാലന്നായര് കയറിവന്നത്. “ഞാനെന്തായീ കാൺണത്, പരമേശ്വരാ! പച്ചപ്പെല്ലാം കളഞ്ഞ്, ഉള്ള പുൽനാമ്പു പോലും കരിച്ചുകളഞ്ഞല്ലോ!!”

“ന്നാലും വീടിനും പറമ്പിനുമൊക്കെ ഒരു വെളിച്ചം വന്നില്ലേ,” ചാക്കോരു അഭിപ്രായപ്പെട്ടു.

“പുര കത്തുമ്പോൾ വാഴ വെട്ടുകയായിരുന്നില്ലേ, താൻ? വെട്ടിയതെല്ലാം വേഗം കൊണ്ടുപോവ്വ്വാ. മേലിൽ ഇതിനകത്ത് കാലുകുത്തരുത്, കേട്ടോ.”

സ്ഥലകാലബോധം വീണ്ടെടുത്ത ഗൃഹനാഥൻ ബീഡിക്കുറ്റി വലിച്ചെറിഞ്ഞു തിണ്ണ വിട്ടിറങ്ങി വന്നു. കുഞ്ഞുണ്ണിയെ മറമാടിയ ഭാഗത്തേയ്ക്കു നോക്കിക്കൊണ്ടു കുറ്റസമ്മതമെന്നോണം പറഞ്ഞു: “മനസ്സുണ്ടായിട്ടല്ല. അതിവിടെ തണലായി നിക്കുമ്പോ അകത്തുള്ളോളും പുറത്തേയ്ക്കു വരുന്നില്ല…പിന്നെ നോക്കുമ്പോ വീടിനേക്കാൾ ഉയരത്തിൽ വന്നാൽ വെട്ടണമെന്ന് എല്ലാവരും പറഞ്ഞു…”

“അതെ. വെട്ടണമായിരുന്നു. അതാദ്യമേ ചെയ്യണമായിരുന്നു. തലയ്ക്കു മേലെ വെട്ടണമെന്നല്ലേ ആ പറഞ്ഞതിനർത്ഥമുള്ളൂ. കട ചേർത്തുവെച്ച് വെട്ടാൻ ആരെങ്കിലും പറഞ്ഞുവോ?”

മുത്തശ്ശനും പോയി മറഞ്ഞു.

(വരികൾ: എന്റെ ചെമ്പകത്തിനൊരു സ്മരണാഞ്ജലി)

___________________________________________________________

രചനയെപ്പറ്റിയുള്ള പ്രതികരണങ്ങൾ താഴെക്കാണുന്ന ഐഡികളിൽ ഏതെങ്കിലുമൊന്നിലേയ്ക്ക് ഈമെയിലായി അയച്ചുതരിക:

blogezhuththulokam@gmail.com

blogezhuththulokam@outlook.com

___________________________________________________________________________

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകത്തിലെ ലിങ്കുകൾ

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകം ഒന്നാം പേജ്

നിബന്ധനകൾ, മുന്നറിയിപ്പുകൾ, അറിയിപ്പുകൾ

രചനകളുടെ സമ്പൂർണലിസ്റ്റ്

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകം വാരം ഒന്നിലെ രചനകൾ

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകത്തിലെ മറ്റു ലിങ്കുകൾ

 

___________________________________________________________________________

 

 

Posted in ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകം, മലയാളം, Blogezhuththulokam, Malayalam | Tagged , , , , , | Leave a comment

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകം വാരം 001 രചന 04

സെൽഫി: തന്നെത്താൻ എടുക്കുന്ന ചിത്രം (കഥ)

സജി വട്ടംപറമ്പിൽ

sajivattamparambil@yahoo.com

 

“മുഹൂർത്തം 11:30. സമയം ഇനിയുമുണ്ട്.”

“ചെറുക്കന്റെ പാർട്ടിക്കാര് പുറപ്പെട്ടിട്ടുകൂടിയില്ല.”

“ഇവിടത്തെ കാര്യങ്ങളെല്ലാം ഇവന്റ് മാനേജ്മെന്റിനെ ഏല്പിച്ചിരിയ്ക്കയല്ലേ. അവരാകുമ്പോൾ നമുക്കു യാതൊന്നും അറിയേണ്ടതില്ല; എല്ലാം ഓ-ക്കെ!”

“അതേയതേ! ഒരു താലി വാങ്ങിക്കൊടുത്താൽ മതി; ചെറുക്കനേയും പെണ്ണിനേയും അവർ ഏർപ്പാടാക്കിത്തരും.”

“ഇതുപോലെയുള്ള മുഹൂർത്തം കൂടി കിട്ടുകയാണെങ്കിൽ, എന്തിനും ഏതിനുമൊരു സാവകാശമുണ്ടേയ്!”

ക്ഷണിയ്ക്കപ്പെട്ടു വന്നവരുടെ വർത്തമാനങ്ങൾ കേട്ടപ്പോൾ പെൺകുട്ടിയുടെ അച്ഛന് എന്തെന്നില്ലാത്ത അഭിമാനവും ആനന്ദവുമുണ്ടായി. “നിങ്ങളിവിടിരുന്ന് സംസാരിയ്ക്ക്. ഞാൻ അപ്രത്തൊന്ന് പോയി നോക്കിവരാം.”

***                              ***                              ***

“ഇപ്പഴത്തെ പെങ്കുട്ട്യോൾടെ ഓരോരോ കാര്യങ്ങളേയ്!” തൈക്കിളവികൾ ഓരോരുത്തരായി ഓർമ്മകൾ നിർവൃതിയോടെ പങ്കുവെച്ചു. “പണ്ടുള്ളോര്ടെ പോലെ ഇവറ്റകൾക്ക് ഒരു നാണോം മാനോം ഒന്നൂം ല്യ!

അപ്പോഴായിരുന്നു, പെണ്ണിന്റമ്മ എന്തിനെന്നില്ലാതെ തിരക്കിട്ടോടിവന്നത്.

“ഞെങ്ങള് ഓരോരോ വർത്താനങ്ങള് പറഞ്ഞോണ്ടിരിയ്ക്ക്യേര്ന്നേയ്. നീയിത് കേക്കണോ. ന്റെ കല്യാണത്തിനേയ്, ഒരാഴ്‌ച ഞാൻ തീനും കുടീം ണ്ടായിട്ടില്ല. ഇനിയ്ക്ക് ഒന്നൂം വേണ്ട. ഒന്നിനും ഒരാവശ്യോം ല്യാർന്നൂ.”

“നിങ്ങള് അത് ണ്ട് പറയ് ണ്. ഇന്റെ കല്യാണത്തിനേയ്…” അടുത്തയാൾ ഏറ്റെടുത്തു. “ദെവസം അടുക്കുന്തോറും ഞാനൊരാൾടെ മൊഖത്തും കൂടി നോക്കീട്ടില്യ. എന്താന്ന് ശ്ശ് ണ്ടാ? നാണായിട്ടേയ്!”

“ഓ, ന്റെ ഭാന്വോ! നമ്മളോട്ത്തെ കാര്യം പറയാണ്ടിരിക്ക്യാ ഭേദം. കരച്ചിലോണ്ട് കരച്ചില്, കരച്ചിലോണ്ട് കരച്ചില്. കരച്ചിലോണ്ട് കരച്ചില്, കരച്ചിലോണ്ട് കരച്ചില്. അമ്മ കരയുണൂ, അച്ഛൻ കരയുണൂ. കുഞ്ഞാങ്ങളമാര് കരയുണൂ. അനിയത്തിമാര് കരയുണൂ. കുടുമ്മടക്കനെ കരച്ചിലന്നെ, കരച്ചില്. കരച്ചിലന്നെ കരച്ചിൽ. ഇപ്പഴോ!”

“അത് പറഞ്ഞപ്പഴാ. ഇങ്ങട്ട് കൂട്ടി കൊണ്ട്ന്നാക്കണ വരെ, മൂപ്പരെ മോറ് ഞാൻ കണ്ട്ട്ടില്ല! ഒക്കെ ഇവ്ടെ വന്നേന് ശേഷല്ലേ…ഇണ്ടായത്. ഇപ്പഴാണെങ്കിലോ? ഏത് കാര്യത്തിനായാലും ഞാനൊരാള് മുന്നിട്ടിറങ്ങണം. മൂപ്പരെക്കൊണ്ട് ഒന്നിനും പറ്റില്ല.”

***                              ***                              ***

“നന്നെ ഞാൻ എവ്ട്യൊക്ക്യാ തെരക്കണ്?”

ഭാനുമതി പറഞ്ഞ് പൂർത്തിയായില്ല, അതിനിടയ്ക്കായിരുന്നു, ‘അച്ഛൻ’ വെപ്രാളപ്പെട്ടു വന്നത്.

“നീയ്യിവ്ടെ ങ്ങനെ വർത്താനങ്ങള് പറഞ്ഞോണ്ടിരിയ്ക്ക്യാ? അതിന് പറ്റിയ ദെവസം തന്നെ! ആ പന്തലിലേയ്ക്കൊന്ന് ചെന്നേ. ഇവന്റ് മാനേജ്മെന്റ്കാര് ചോദിയ്ക്കണ് ണ്ട്, ഗാനമേളക്കാരെ അവ്ടെ നിർത്തട്ടേ, ഡാൻസുകാരെ ഇവ്ടെ നിർത്തട്ടേ ന്നൊക്കെ. ഇയ്ക്കറിയില്ല, അവ്‌ര്യൊക്കെ എവ്ട്യാ നിർത്തണ്ട്, കെടത്ത്ണ്ട് ന്ന്! ഇത്രയ്ക്ക്യായിട്ട് ഞാനായി കൊളാക്കീന്നും കേൾപ്പിയ്ക്ക്ണില്ല്യ. ഒന്നിങ്ങ്ട്ട് വാ.”

“മോൻ ല്യേ അവ്ടെ? നടന്നോളൂ, ഞാൻ ദാ വര്ണൂ.”

“വര്ണൂന്ന് പറഞ്ഞോണ്ടായില്യ. നീയിങ്ങ്ട്ട് വായോ.”

***                              ***                              ***

“കേട്ടില്യേ! ഇതാണ് ഇവ്ടത്തെ ആൾടെ കാര്യം. ഞാൻ പറഞ്ഞ് നാവെട്ത്തില്ലല്ലോ? ഒന്നൂം അറിയില്ല. ഒക്കെ ഞാൻ കാണിച്ചുകൊടുക്കണം. തൊട്ടേനും പിടിച്ചേനും ഭാന്വോ, ഭാന്വോ! ഭാന്വോ, ഭാന്വോ!! നിങ്ങളിവിടെ സംസാരിച്ചോണ്ട് ഇരിയ്ക്ക് ട്ടാ. ഞാനൊന്ന് ചെന്നോക്കീട്ട് വരാം…”

***                              ***                              ***

“ഒക്കെ ണ്ട്ന്ന് പറഞ്ഞിട്ട്, നിയ്യെവ്‌ട്യാണ്ടാ ഗഡ്യേ, ഇട്ത്ത് വെച്ച് ട്ട് ള്ളത്?”

“അതൊക്കെണ്ട് ന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞില്യേ. കെട്ടൊന്ന് കഴിഞ്ഞോട്ടെ. അത് വര്യൊന്ന് ഷെമിച്ചൂടേ?” ആങ്ങളച്ചെക്കനും കൂട്ടുകാരും രഹസ്യം കൂടി.

“അതിനൊന്നും ഒരു പ്രശ്നോം ല്യ. ഞങ്ങളൊക്കെ എത്രമാത്രം ഈ കല്യാണത്തിനു കഷ്ടപ്പെട്ടൂന്ന് നിയ്യറിയണം. അല്ല, നന്റെ കാര്യം നടക്കണംങ്കിലും ഞങ്ങളൊക്കെ വേണം ട്ടാ. അതും നിയ്യങ്ക് ട് ഓർത്താ മതി!”

“ഡാ, ശവ്യേ. കുപ്പ്യോടക്കന്നെ എത്രണ്ണാ നിയ്യിന്നലെ കേറ്റീത്! നനക്ക് വല്ല ഓർമ്മ്യേം ണ്ടോ? അവൻ തരാന്നല്ലേ പറേണത്. തരില്യാന്ന് പറഞ്ഞിട്ടില്ലല്ലോ? വല്ലതും അങ്ക്ട്ട് കേക്കണ് ണ്ടാ, നണക്ക്?”

“അവൻ പർഞ്ഞോട്രാ. നിയ്യതൊന്നും കാര്യാക്കണ്ട ട്ടാ. അവന് അല്ലെങ്കിലും മറ്റോട് ത്തെ ഒര് ആക്രാന്താണ്.”

“എന്റീശോയേ! ഇങ്ങനത്തൊര് കുടിയൻ പിശാശ്‌നെ ഞാൻ കണ്ടട്ട് ല്ല!”

“ഡാ, ഡാ. നിങ്ങള് ല്ലാവരും കൂടീട്ട് ഇന്റെ മെക്കട്ട് ങ്ങ്ട്ട് കേറണ്ട. ചെക്കനും പെണ്ണ്വങ്ങ് ട്ട് പോവും. ഞ്യാൻ ഇവ്ടൊക്കെത്തന്നെ ണ്ടാവും. അപ്പളും നങ്ങളൊക്കെ ഇന്റൊപ്പം നക്കാൻ വരണം ട്ടാ!”

“അതാരാണ്ടാപ്പാ, ഒര്ത്തൻ ഇങ്ങ്ട്ട് ഓടി വര്ണ്‌ണ്ടല്ലാ. കുറ്റീം പൊട്ടിച്ച് വരണ മായ് രി!”

“ഒന്ന് മിണ്ടാണ്ട് ര് ക്ക് ൺട്രാ. അത് മ്പടെ ഇഫ്രാനാണ്. എന്തെങ്കിലും കെണഞ്ഞ് ട്ട് ണ്ടാവും.”

“ഇഫ്രാനല്ലഡാ. ഇർഫാൻ. ഇർഫാ…ൻ!”

“അയ്യഡാ! ഒരു കോത്താഴത്തെ മാഷ് വന്നോട്ക്ക്ണു, ഇന്നെ മലയാളം പഠിപ്പിയ്ക്കാൻ!”

“പഠിയ്ക്ക്യൊന്നും വേണ്ട. നാവൊന്ന് നീട്ടി വടിച്ചാ മതി.”

“അതിനെങ്ങിന്യാ! കിട്ട്ണ്തൊക്കെ മോന്തി നാവ് ഇങ്ങോട്ട് പോരണ്ടേ!”

“ഡാ, ഇങ്ങളൊക്കെ ഇവ്ടെ സൊറേം പറഞ്ഞോണ്ട് രിയ്ക്ക്യാ? അവൾടെ ഫ്രൻസാണ്ന്ന് തോന്നണ്‌ണ്ട്. ദേ, കൊറേ പീസോള് എറങ്ങീട്ട് ണ്ട്!”

“അല്ലാ, ഇത് പറയ്യാനാ, നിയ്യിങ്ങ്ട്ട് വന്നത്? ഒരു മെസ്സേജ് വിട്ടാ മത്യേർന്നില്ലേഡാ, മൂര്യേ? അല്ലെങ്ങെ ഒരു മിസ്കോള് അടിയ്ക്ക്യാർന്ന് ല്ലേ? അത് അങ്ങനെത്തെ ഒരു സാധനം!”

***                              ***                              ***

“ഡീ, നിയ്യിന്നലെത്തൊട്ട് റെഡ്യായിട്ട് നിക്കണതാ ന്ന് തോന്ന് ണൂലോ കണ്ട്ട്ട്!”

“സൊർണക്കടേലിനി പൊന്നൊന്നും ഇല്യേ, മോളേ!”

കോളേജ് കുട്ടികൾ ഒരു പട തന്നെയെത്തി. ആൺകുട്ടികൾ പന്തലിൽത്തന്നെ അങ്ങിങ്ങായി നിന്നു. പെൺകുട്ടികൾ കട്ടിലിലും കണ്ടയിടത്തുമൊക്കെ വീണു. അതുവരെ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നവരെല്ലാം തിങ്ങി പുറംതള്ളപ്പെട്ടു. എന്നിട്ടും പോകത്തവരോടായി അവർ സൗമ്യമായി കൊഞ്ചി:

“അമ്മായ്യ്യേ…ചേച്ചിമാരേ…ഒന്ന് പോയ്യ്യേ…ഇതുവരെ നെങ്ങള് നോക്കീല്ല്യേ. ഇനി ഞങ്ങള് നോക്കിക്കോളാം. ഞങ്ങളൊന്ന് സംസാരിയ്ക്കട്ടെ.”

ഉള്ളിൽ നീരോടിയ അസന്തുഷ്ടി പുറമെ പ്രകടിപ്പിയ്ക്കാതെ ബന്ധുക്കളെല്ലാം മാറി നിന്നു.

“ഡീ, അവരെപ്പഴാ വര്ണ്?“

“അവിടെ ഡ്രെസ്സ് ചെയ്യണേ ള്ളൂ.”

“ഹൗവ് യു നോ?”

“ദേ, വാട്സാപ്പില് ണ്ട്.”

“കാണട്രീ. ഇതാണോ അയാള് പ്രെസന്റ് ചെയ്ത ഫോൺ?”

“യാ.”

“കോസ്റ്റ്‌ലി സാധനാണല്ലോ! സിമ്മും അയാൾട്യല്ലേ?”

“ആ.”

“റീച്ചാർജ് എങ്ങനെ?”

“ഇന്ന് കാലത്തും കിട്ടി. ഫൈവ് ഹൺഡ്രഡ്.”

“ആണുങ്ങളായാൽ ഇങ്ങനെ വേണം, അല്ലേഡീ?”

“അതെ, ഒരുമാതിരി കോന്തൻസ്. അല്ലേ?”

കല്യാണപ്പെണ്ണിന്റെ കമന്റിൽ ഫ്രൻസ് എല്ലാവരും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

***                              ***                              ***

“ഇറ്റ്സ് ഓക്കേ ട്ടാ. ഇനി റിലാക്‌സാവാം.” ഫോട്ടോഗ്രാഫേഴ്‌സും വീഡിയോഗ്രാഫേഴ്‌സും സന്തുഷ്ടി പ്രകടിപ്പിച്ചു.

“ചേട്ടന്മാരേ, ഒന്ന് നിർത്ത്യേ.” കല്യാണപ്പെണ്ണിന്റെ സുന്ദരികളായ ഫ്രൻസ് കൊഞ്ചി, കുണുങ്ങി. “ഇനി ഞങ്ങള് ഓരോ സെൽഫി എടുക്കട്ടെ.”

“അതിനെന്താ, ഞങ്ങള് മാറിത്തരാം.”

“വാഡീ. ആദ്യം നമുക്കൊരുമിച്ചെടുക്കാം.”

“അടുത്തത് ഞാനെടുക്കും.”

“നീയിങ്ങട്ട് വന്ന് ട്ട് എന്റെ കൂട്യൊന്ന് നിന്നേ.”

“ഡീ, പുറത്ത് ബോയ്സ് കാത്ത് നിക്കണ് ണ്ട്ട്ടാ. അങ്ങോട്ട് ചെന്നില്ലെങ്കിൽ അവരെപ്പിന്നെ ഒരു കാര്യത്തിനും കിട്ടില്ല!”

“വന്നേ. ഇനി നമുക്ക് പുറത്ത് പോയിട്ടെടുക്കാം.”

***                              ***                              ***

“ഹേ, ഗൈയ്സ്. നിങ്ങള് നിൽക്കണ് ണ്ടോ?”

“നിക്കണ് ണ്ടോന്നാ! നിങ്ങടെ കാര്യം കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ആരും വേണ്ടാ ലേ?”

“അല്ലെങ്കിലും ഈ പെണ്ണുങ്ങളൊക്കെ ഇങ്ങനെ തന്ന്യാ ണ്ടാ!”

“അങ്ങനെ പറയരുത്, അങ്ങനെ പറയരുത്.”

“ഞങ്ങൾടെ കഴിഞ്ഞിട്ടൊന്നും ല്യ ട്ടാ.” മറ്റൊരുവൾ ഇടയ്ക്കു കയറി.

“വീട്ടീന്ന് ഞങ്ങളെയൊക്കെ വിളിച്ചോണ്ട് വന്ന്‌ട്ട് ഈവക അലവലാതി വർത്താനം പറയരുത്.”

“നിങ്ങളിതു വരെ ഉള്ളില് എന്തെട്ക്കേയ് ര് ന്നൂ!”

“അവിടെ വീഡിയോക്കാരുടേം ഫോട്ടോഗ്രാഫർമാരുടേം കഴിഞ്ഞ് ട്ട് വേണ്ടേ?”

“സോ?”

“സമയം എത്ര്യായീന്ന് അറിയ്യ്യോ?”

“കൂൾ ഡൗൺ, മേൻ!”

ഡീ, പെണ്ണേ. നിയ്യിങ്ങോട്ട് വന്നേ. നിന്നെ കാണാനും കൂടി ഇനി കിട്ടില്ല.”

“നമുക്കൊരുമിച്ച് ഒരെണ്ണം!”

“ഡാ, അത് കഴിഞ്ഞാ ങ്ങ്ട്ട് വായോ. നമുക്കാ വണ്ടീടെ അടുത്ത് പോയി എടുക്കാം.”

“പുത്തൻ വണ്ട്യാൺലോ…ഇതെവ്ട് ന്ന് ഒപ്പിച്ചു?”

“എനിയ്ക്കാ വണ്ടീമ്മെ ചാരിനിന്ന് ട്ട് ഒന്നുരണ്ട് സെൽഫി വേണം.”

“മതി മതി. ഇനിയൊക്കെ നമുക്ക് രജിസ്‌ട്രാപ്പീസിൽ ചെന്ന് ട്ട് മതി.”

“ഷട്ട് യു മൗത്ത് മേൻ!”

“ലിസൻ…ബി കെയർഫുൾ!”

“നിങ്ങള് കാറില് കേറ്, ഇഷ്ടന്മാരേ.”

“കൺട്രാ…അവൾക്കാണിപ്പൊ തെരക്ക്!”

***                              ***                              ***

“അയ്യോ! മോള് ദാ പിള്ളേര് ടെ കൂടെ കാറില് കേറിപ്പോയീ!!!

“കാറില്‌ക്കേറിപ്പൂവ്വ്വേ!!!”

“എവ്ടെയ്ക്ക്???”

“എന്തായീ കേൾക്കണത്!”

കല്യാണവീട്ടിൽ കൂടിയവരെല്ലാം നിമിഷനേരത്തേയ്ക്കു സ്തബ്ധരായി! എല്ലാവരും റോഡിലേയ്ക്കിറങ്ങി വന്നു. ബന്ധുക്കളും ആങ്ങളച്ചെക്കന്റെ സ്നേഹിതന്മാരും അവരവരുടെ വണ്ടികളിറക്കി, നാനാഭാഗത്തേയ്ക്കു കുതിച്ചു…

***                              ***                              ***

“ചതിച്ചല്ലോ, ന്റെ ഭാന്വോ! മക്കൾടെ ഇഷ്ടത്തിനല്ലേ, നമ്മളെല്ലാം ചെയ്തത്. എന്നിട്ട് എന്തായീക്കാണിച്ചത്, ന്റെ ദൈവേ!!“ പെണ്ണിന്റെ അച്ഛൻ ഗെയ്റ്റിനു വെളിയിൽ, നടുറോഡിലിരുന്ന് അറഞ്ഞടിച്ചു, നെഞ്ചത്ത്!

***                              ***                              ***

കതിർമണ്ഡപത്തിൽ ഏഴുതിരിവിളക്കു തെളിയിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്ന ഭാനു വിളക്കിനു മീതെ കുഴഞ്ഞു വീണു. ചെരിഞ്ഞുവീണ നിറപറയും നെല്ലും തെങ്ങിൻ പൂക്കുലയും നിലവിളക്കിലെ എണ്ണയും പുഷ്‌പങ്ങളും ഭാനുമതിയുടെ ചോരയോടു പൊരുത്തപ്പെട്ടു…

***                              ***                              ***

വധൂഗൃഹത്തിലേയ്ക്കുള്ള യാത്രാമദ്ധ്യേ വരന്റെ മൊബൈലിൽ മധുരിതം, ഒരു മെസ്സേജ് പാറിവന്നു. ഇൻബോക്സു തുറന്നു വായിച്ച് അയാൾ പുഞ്ചിരിച്ചു. അയാളുടെ മുഖഭാവം ശ്രദ്ധിച്ചവർക്കു മനസ്സിലായി, അതവളുടേതാണെന്ന്. എന്താണെന്നു ചോദിച്ചവർക്കു മറുപടിയായി അയാൾ ഫോൺ വായിയ്ക്കാൻ കൊടുത്തു.

“എനിയ്ക്കുണ്ടൊരു ലോകം

നിനക്കുണ്ടൊരു ലോകം

നമുക്കില്ലൊരു ലോകം“ – കുഞ്ഞുണ്ണിമാഷ്

“കെട്ടാൻ പോകുന്ന പെണ്ണ് ഒരു സാഹിത്യകാരിയാണല്ലോ ഡാ!” വായിച്ചുനോക്കിയവരിലൊരാൾ കമന്റു ചെയ്തു.

“അതെ. കുട്ടിത്തരം വിട്ടിട്ടില്ലെന്നേയുള്ളൂ.” കൂട്ടുകാരന്റെ അംഗീകാരത്തിൽ പുളകിതനായി വരൻ പറഞ്ഞൂ. “കുഞ്ഞുണ്ണിക്കവിതകളോടാണ് അവൾക്കു കൂടുതലിഷ്ടം.”

“എന്റെ കൂടെപ്പെറപ്പായതോണ്ട് പറയണതല്ല,” ബാക്ക് സീറ്റിലിരുന്നു വരന്റെ സഹോദരി അഭിമാനം കൊണ്ടു. “ലേശം വെവരള്ള പെണ്ണ് വേണം ന്ന് അവന്റെ നിർബന്ധായിരുന്നു. ആശിച്ചപോലെ തന്നെ അവന് അത് കിട്ടി.”

അതേ റിങ് ടോണിൽ മറ്റൊരു മെസ്സേജ് പറന്നെത്തി. അതൊരു അടിക്കുറിപ്പോടു കൂടിയ പിക്ചർ മെസ്സേജ് ആയിരുന്നു. സന്ദേശം തുറന്നുനോക്കിയ ചെറുക്കൻ ഞെട്ടി!!

***                              ***                              ***

അച്ഛനും അമ്മയും ഉൾപ്പെടെ, ഗ്രൂപ്പിലുള്ള എല്ലാവർക്കും ഒരേസമയം ആ മെസ്സേജ് കിട്ടിയിരുന്നു. വരണമാല്യമണിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന നവദമ്പതികളുടെ ചിത്രത്തിനു താഴെ ഇപ്രകാരം എഴുതിയിരുന്നു:

“ഞങ്ങളെ അനുഗ്രഹിയ്ക്കണം.”


സമർപ്പണം: അകാലത്തിൽ പൊലിഞ്ഞുപോയ ഒരമ്മയുടെ ഓർമ്മയ്ക്കു മുൻപിൽ…

വരികൾ: സെൽഫി: തന്നെത്താൻ എടുക്കുന്ന ചിത്രം

സജി വട്ടംപറമ്പിൽ

sajivattamparambil@yahoo.com

___________________________________________________________

രചനയെപ്പറ്റിയുള്ള പ്രതികരണങ്ങൾ താഴെക്കാണുന്ന ഐഡികളിൽ ഏതെങ്കിലുമൊന്നിലേയ്ക്ക് ഈമെയിലായി അയച്ചുതരിക:

blogezhuththulokam@gmail.com

blogezhuththulokam@outlook.com

___________________________________________________________________________

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകത്തിലെ ലിങ്കുകൾ

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകം ഒന്നാം പേജ്

നിബന്ധനകൾ, മുന്നറിയിപ്പുകൾ, അറിയിപ്പുകൾ

രചനകളുടെ സമ്പൂർണലിസ്റ്റ്

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകം വാരം ഒന്നിലെ രചനകൾ

ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകത്തിലെ മറ്റു ലിങ്കുകൾ

 

___________________________________________________________________________

 

 

Posted in ബ്ലോഗെഴുത്തുലോകം, മലയാളം, Blogezhuththulokam, Malayalam | Tagged , , , , ,